Te midden van alle kritiek zit er ook een verandering die juist ruimte geeft: gemeenten krijgen meer speelruimte om specifieke groepen te helpen. Artikel 1.13 wordt geschrapt en verhuist naar een AMvB. Wat betekent dat, voor welke gezinnen telt het, en waarom is het toch nog niet zo simpel?
De landsadvocaat en advocatenkantoor Stibbe bekeken exact hetzelfde wetsvoorstel langs exact dezelfde staatssteuntoets — en kwamen tot tegengestelde conclusies. Niet door een rekenfout, maar omdat de uitkomst afhangt van twee vragen die juridisch echt openstaan. We leggen uit waar het op draait, en wat de minister ermee deed.
Juridisch is het een gelijk spel — en toch kiest minister Aartsen stellig de kant van de landsadvocaat. Waarom? Niet vanwege het betere argument, maar vanwege risico en tijd. Een analyse van de afweging achter de keuze, en wat ze voor jou betekent.
Nederland wil de volledige kinderopvang als DAEB aanwijzen. Doet een ander EU-land dat ook, of zijn we de eerste? Het antwoord is genuanceerder — en interessanter — dan een simpel ja of nee. We legden de claim naast de werkelijkheid in Duitsland, Frankrijk en België.
Kunnen publiek geld en commercie in de kinderopvang samengaan? Scandinavië doet het al decennia — maar elk land kiest anders, en geen van die landen gebruikt een DAEB. Noorwegen ging het verst, en worstelt sinds jaren met dezelfde winstvraag waar Nederland nu voor staat.
De discussie gaat nog over óf de DAEB er moet komen. Maar wat mij betreft is dat schip al gekeerd: de toeslagenaffaire, de politieke keuze en de tijdsdruk maken het inregelen een gevolg, geen keuze. Mijn oproep aan de branche: verleg de energie van 'of' naar de inhoud — want dáár valt nog iets te winnen.
