Kostprijs en redelijk rendement: hoeveel mag je straks verdienen?

Het is misschien wel de vraag die directeuren en bestuurders het meest bezighoudt: hoeveel mag je straks nog verdienen? Onder de DAEB wordt je vergoeding namelijk begrensd — je krijgt je nettokosten vergoed, plus een "redelijke winst". Klinkt helder, maar achter die twee woorden schuilt een discussie die nog lang niet beslecht is: wat ís een redelijke winst, hoe bepaal je 'de' kostprijs, en wie beslist dat? In dit stuk lees je wat er al vastligt en wat nog niet.

Wat de wet zegt: nettokosten plus een "redelijke winst"

Het uitgangspunt staat in het wetsvoorstel. Voor de kinderopvang die je als DAEB levert, ontvang je een vergoeding ter hoogte van de nettokosten van die werkzaamheden, inclusief een redelijke winst, gemeten over een periode van vijf jaar (artikel 2.32). Komt je vergoeding daarbovenuit — is er dus sprake van overcompensatie — dan moet het meerdere worden terugbetaald.

Cruciaal is wat er nog níét in de wet staat. Hóé je die nettokosten berekent en wat een redelijke winst precies is, wordt pas later uitgewerkt in een algemene maatregel van bestuur (AMvB). En die AMvB is er nog niet, ook niet in concept. De wet zet dus de systematiek — een begrensde vergoeding, terugvordering bij overcompensatie — maar de knop waar het echt om draait, de hoogte van je toegestane rendement, staat nog op los. Wat er verder in de wet is geregeld, lees je in het wetsvoorstel financiering kinderopvang.

Wat is een "redelijke winst"?

'Redelijke winst' is geen begrip dat het kabinet zelf heeft bedacht; het komt uit het Europese DAEB-kader. De gedachte erachter: als je met publiek geld een dienst financiert, mag de aanbieder daar niet onbeperkt winst op maken, maar hij mag er ook niet aan tekortkomen. Een redelijke winst is daarom een begrensd, redelijk rendement op wat je in de dienst investeert — genoeg om gezond te ondernemen, maar niet zoveel dat publiek geld wegvloeit als overwinst.

Waar die grens voor de kinderopvang precies ligt, is nog de grote onbekende. Dat wordt bij AMvB bepaald, en zoals de sector opmerkt kan die grens via lagere regelgeving ook weer worden aangepast — wat het voor ondernemers lastig maakt om er nu al op te sturen.